Dzień niepodległości w Macedonii

Niespodzianka

Macedonia square

Muzeum archeologiczne w dzień

Muzeum archeologiczne w nocy

Vodno

Widok z góry Vodno na Skopje

Kanion Matka

Kanion Matka

Muzea

Old Bazaar

Nie zdążyliśmy jeszcze dobrze wypocząć po Grecji, a już wraz z Wojtkiem wyruszyliśmy w kolejną podróż. Tym razem za cel obraliśmy Tiranę.

Ohrid » Tirana

Z Ohridu niestety nie ma bezpośrednich połączeń do Tirany. Są za to do Durres, które od Tirany dzieli około pół godziny drogi i właśnie takie połączenie wybraliśmy. Bilet w obydwie strony kosztował nas ok. 15 euro. Z Ohridu wyruszyliśmy o 4:30, w Durres byliśmy przed 9 rano. Autobus przyjeżdża na parking przy jednym z hoteli (stamtąd również ma swój odjazd do Ohridu), z parkingu udaliśmy się na poszukiwania dworca, z którego moglibyśmy dotrzeć do Tirany. Jak się okazało znajduje się on mniej więcej 3 km dalej, w kierunku portu. Po drodze chcieliśmy wypłacić z bankomatu chociaż kilkaset leków, ale niestety żadnego bankomatu po drodze nie było.

Tirana, Tirana, Tirana!

Jeżeli pierwsze co Wam przyjdzie na myśl na dworcu to wejście do budynku i sprawdzenie rozkładu jazdy bądź zapytanie w okienku o drogę, możecie się nieźle rozczarować. No chyba, że umiecie rozmawiać z pająkami, bo nikogo innego w tym budynku nie spotkacie. Na zewnątrz za to stoi multum autobusów, a jeden z panów krzyczy "Tirana! Tirana! Tirana!". Cóż było robić? Wsiedliśmy. Rozkład jazdy tego autobusu był następujący: kiedy jest pełny, odjeżdża. Na nasze szczęście panu nie robiło zbytniej różnicy to, że chcemy zapłacić w euro, zapłaciliśmy więc 1.5 euro od osoby i ruszyliśmy.

Dworzec w Tiranie, który obsługuje autobusy do/z Durres, znajduje się ok. 3 km od centrum miasta. Nasz apartament znajdował się ok. 2 km od centrum miasta. Zgadnijcie, z której strony centrum. Dokładnie tak. Z przeciwnej. Czekał nas więc pięciokilometrowy spacer w trzydziestostopniowym upale. Oczywiście bez śniadania, bo w Durres nie znaleźliśmy miejsca, w którym można płacić kartą.

Lounge bar

Po krótkim spacerze, zobaczyliśmy całkiem nieźle wyglądające miejsce, w którym siedzieli ludzie pijący kawę. Moja pierwsza myśl: "Śniadanie!". No niestety, znowu pomyłka. W Albanii takich barów jest naprawdę mnóstwo i w żadnym nie znajdziecie nic do jedzenia. Mimo to wstąpiliśmy by się czegoś napić i skorzystać z WiFi.

Miasto kontrastów

Po długiej przechadzce, w końcu dotarliśmy do miejsca, w którym nocowaliśmy. Zostawiliśmy bagaże, ogarnęliśmy się i postanowiliśmy odwiedzić BunkArt oraz wjechać na górę Dajti. Perspektywa kolejnych 10 kilometrów na nogach nie była kusząca, no ale w końcu przyjechaliśmy zwiedzać, a nie spać.

Im bardziej oddalaliśmy się od centrum, tym bardziej było widać jak duże kontrasty są w Tiranie. Po jednej stronie ulicy znajdują się bary i restauracje, po drugiej niemalże slumsy, z łódkami na dachach. Samochody jakie widuje się na ulicach to głównie Mercedesy klasy S. Ludzie wyglądają średnio przyjemnie, na pewno nie jest to miasto, w którym człowiek czuje się bezpiecznie.

W końcu jednak dotarliśmy do upragnionego BunkArt'u. Jeżeli planujecie odwiedzić zarówno BunkArt jak i górę Dajti, koniecznie zapytajcie o bilet łączony! Taki bilet kosztuje 1100 ALL, co pozwala sporo zaoszczędzić.

Tunel prowadzący do BunkArt'u

Muzeum prezentuje się całkiem nieźle (i jest prawdziwym bunkrem). Jak na to, co spodziewaliśmy się zastać w Albanii, wręcz rewelacyjnie. Można naprawdę dużo dowiedzieć się o historii tego kraju i jak bardzo niedawno jeszcze przypominał Koreę Północną.

Góra Dajti

Chyba jedna z większych atrakcji Tirany. Podróż kolejką na szczyt zajmuje 20 minut, a widoki są prześliczne. Na samej górze znajduje się również bar, który obraca się wokół własnej osi.

Zachodzące słońce widziane z góry Dajti

Oczekiwania kontra rzeczywistość

Tak w skrócie można powiedzieć o Tiranie. Już pierwszego dnia, przekonaliśmy się, że nie ma tam wiele do zobaczenia. Dlatego w dzień drugi spaliśmy do oporu, żeby nie musieć zapychać sobie go na siłę. Niewiele to dało. Jeżeli wybieracie się do Tirany - jeden dzień od rana do wieczora w zupełności wystarczy! Wyruszyliśmy chwilę przed południem. Odwiedziliśmy muzea - BunkArt2 oraz House of Leaves (muzeum szpiegów), a także przeszliśmy jeszcze raz przez główny plac Tirany, po drodze oglądając piramidę. Później poszliśmy na spacer po dzielnicy, gdzie znajduje się dom Envera Hodży i do parku dla zabicia czasu. Ta ostatnia przechadzka była najprzyjemniejsza z całego pobytu. Great Park of Tirana przypomina nieco węgierską wyspę św. Małgorzaty. Chodząc ścieżkami pomiędzy drzewami można chociaż na chwilę zapomnieć, że znajdujemy się w tym niezbyt pięknym mieście.

Piramida Envera Hodży - oczekiwania vs. rzeczywistość

I don't love Tirana

Żadne miasto nigdy nie podziałało na mnie tak, że od razu chciałam z niego wyjechać. Żadne oprócz Tirany. Ostatniego dnia spakowaliśmy się, zgarnęliśmy po drodze burek i ruszyliśmy na dworzec. Nawet wyjazd z tego miasta nie należał do przyjemnych - przez połowę drogi lało jak z cebra. Do naszego dworca dotarliśmy przemoczeni do suchej nitki. Na szczęście autobus do Durres był już prawie pełny, więc nie musieliśmy długo czekać.

Napis "I ♥ Tirana" w parku Rinia

Morze nie jest niebieskie, plaże nie są piaszczyste

Po przyjeździe do Durres mieliśmy jeszcze ponad dwie godziny do autobusu powrotnego. Przeszliśmy się więc w kierunku portu, żeby chociaż trochę wyschnąć i wróciliśmy do bardziej "turystycznej" części miasta, z której mieliśmy wrócić do Ohridu. Durres prezentuje się nieco lepiej niż Tirana, przede wszystkim ze względu na swoje nadmorskie położenie. Niemniej jednak nie jest to wymarzone miejsce na spędzenie wakacji. Może to tylko moje wrażenie, ale morze wydaje się brudne, a plaże bardziej przypominają muł niż piasek. Na plaży spędziliśmy tylko tyle czasu, ile było konieczne, żeby zrobić kilka zdjęć, czyli jakieś trzy minuty.

Port w Durres

Po półtora tygodnia spędzonym w Ohridzie przyznam szczerze, że zaczynało mnie powoli nużyć spędzanie każdego dnia nad jeziorem. Jednym z moich celów wyjazdu na praktykę były podróże. Dlatego wraz z dwójką znajomych z Bitoli (miasta położonego 70 km od Ohridu) postanowiliśmy wybrać się na weekend do Grecji. Naszym celem była Paralia - miasteczko położone u stóp Góry Olimp.

Do Paralii dostaliśmy się autobusem zorganizowanym przez agencję turystyczną z Bitoli (20 euro od osoby w dwie strony). Nasza podróż zaczęła się o 5 rano i trwała 4h. Patrząc na mapę mogłoby się wydawać, że powinno być dużo krócej, jednak biorąc pod uwagę około 50 osób, które muszą przejść kontrolę paszportową na granicy, jest to jak najbardziej zrozumiałe. Jeżeli wybieracie się gdzieś z macedońską agencją turystyczną, warto pamiętać o zabraniu paszportu, ponieważ niektóre agencje o wymagają.

Na miejsce dotarliśmy o godzinie 10 rano (w Grecji przesuwamy zegarki do przodu o jedną godzinę). Pierwsze za co się zabraliśmy to szukanie noclegu. Jak wielkie było moje zdziwienie, kiedy już przy drugim podejściu znaleźliśmy pokój trzyosobowy z łazienką, kuchnią i balkonem za 13 euro/noc za osobę. Dodatkowo od plaży dzieliły nas zaledwie 3 minuty drogi.

Paralia

Morze, plaża i drinki z palemką

Paralia to miejscowość typowo wypoczynkowa. W porównaniu do kamienistych plaż i chłodnego już pod koniec sierpnia jeziora, piasek i morze były rajem na ziemi. Podobnie jak w Ohridzie, wystarczy, że coś zamówimy (polecam Frappe!) i możemy cieszyć się wygodnym leżaczkiem, parasolem i WiFi cały dzień.

Na ulicach znajdziemy głównie sklepy czy też bardziej stoiska z pamiątkami, futrami, skórami, ubraniami. Właściwie ze wszystkim, bo za 2 euro w tym samym sklepie możemy kupić zarówno bluzkę jak i silikon czy baterie.

Jeśli chodzi o jedzenie, dominują głównie fast-food'y, w których my (polaczki biedaczki) jedliśmy najczęściej gyros z sosem tzatziki, który kosztował 2-2.2 euro.

Wyjazd pełen wrażeń

Po trzech dniach leżenia na plaży nadszedł czas powrotu do Macedonii. Ale czymże byłby wyjazd bez niespodzianek? Nasza pojawiła się już po 30 minutach jazdy w drodze powrotnej. Otóż na środku autostrady nasz autobus popsuł się na dobre. Spędziliśmy 3 godziny czekając na kolejny autokar. Przy okazji mogliśmy posłuchać z lekkim uśmiechem kłótni macedońskich turystów z kierowcą.

Ohrid to nieduże miasteczko, żeby zwiedzić je całe, w zupełności wystarczy jeden dzień. Aby uniknąć tłumu turystów, warto jest się wybrać do najpopularniejszych miejsc wczesnym rankiem lub późnym popołudniem.

Cerkiew św. Jana Teologa w Kaneo

Kościół św. Jana w południe

Dostać się do niego możemy aż czterema drogami. Jedną z nich jest taksówka wodna, nigdy jednak z niej nie korzystałam, więc nie będę rozwijać tego tematu. Pozostałe trzy drogi są już lądowe. Jedna z nich wiedzie przez las, od cerkwi Plaoshnik, druga od starożytnego teatru, natomiast trzecia - moja ulubiona - brzegiem jeziora, przez drewnianą kładkę, plaże oraz urokliwe uliczki.

Drewniana kładka na jeziorze

Krótki spacer po Ohridzie zaczynamy od jego centrum. Idąc głównym deptakiem docieramy do portu, skąd możemy wybrać dwie drogi wzdłuż jeziora. Każda z nich ma swój urok.

Na lewo

Molo Cuba Libre i widok na miasto

Na prawo

Widok z jednej z plaż "na prawo"

Zachód słońca

Zachód słońca widziany z molo portowego

Temperatura

Tak, osobiście zamieniłabym powiedzenie "Życie jak w Madrycie!" na "Życie jak w Ohridzie!". Dotyczy to cen, widoków, uroku, ludzi, dosłownie wszystkiego. Dziś o tym, jak wyglądały moje początki życia w tym miasteczku.

Macedoński numer

Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam po przyjeździe, było zakupienie macedońskiego numeru telefonu, żeby mieć możliwość korzystania z mobilnego internetu (problemy pierwszego świata). Starter kupiłam jeszcze na dworcu w Skopje posługując się trochę polskim, trochę angielskim, a trochę językiem migowym. W rezultacie, za 200 MKD otrzymałam kartę operatora VIP, dzięki czemu, po włożeniu jej do telefonu mogłam... Właściwie nic nie mogłam. Jak się okazało, w Macedonii, podobnie jak w Polsce obowiązuje rejestracja numeru telefonu. Po dokonaniu tego w salonie operatora, wszystko było już w porządku. Jeżeli kupujecie numer na lotnisku, lub w jakimś większym sklepie, sprzedawca od razu zarejestruje Wasz numer, wystarczy tylko pokazać dokument tożsamości.

Ceny i produkty

W Macedonii jest bajecznie tanio. Tak bardzo tanio, że pierwszy samodzielnie ugotowany posiłek zjadłam dwa tygodnie po przyjeździe. Za 200 MKD (czyli jakieś 14 PLN) możecie zjeść porządny posiłek w restauracji, a za 100 MKD fast-food, którym również się najecie.

Kuchnia macedońska to po prostu kuchnia bałkańska, która nie odbiega tak bardzo od polskiej. Moimi dwoma ulubionymi posiłkami są: zapiekany ser oraz sałatka szopska. O ile sałatkę dostaniecie w każdej restauracji, o tyle aby w Ohridzie dostać ser, trzeba się trochę naszukać. Pozostałe potrawy, które są typowe dla tutejszej kuchni to burek (ciasto faszerowane mięsem lub serem), faszerowana papryka, tavche gravche (coś w rodzaju fasolki po bretońsku).

Najdroższe restauracje (ale nadal tanie) restauracje w Ohridzie znajdują się oczywiście nad jeziorem, jednak wystarczy odejść kawałek, żeby ceny zaczęły maleć.

Jeżeli chodzi o ceny produktów spożywczych, przykładowo:

• Bitolski jogurt 1.5l - 69 MKD (~4.83 PLN)
• Gałka lodów - 25 MKD (~1.75 PLN)
• Puszka piwa 0.33l - 30 MKD (~2.1 PLN)
• Świeżo robione smoothie - 120 MKD (~8.4 PLN)
• Winogrona 3kg - 100MKD (~7 PLN)
• Bochenek chleba - 18 MKD (~1.26 PLN)

Bazar w Ohridzie

Słodycze

Koszty utrzymania

Po czterech tygodniach od przyjazdu do Macedonii postanowiłam zacząć pisanie bloga z podróży. Dlaczego? Ponieważ podróżowanie po Bałkanach nie jest tak proste jak się wydaje, o czym przekonałam się na własnej skórze. Życie tutaj również jest łatwiejsze, kiedy wie się co i jak. Ale od początku.

Skąd się tutaj wzięłam i co tutaj robię?

Kraków - Skopje

Wschód słońca po przekroczeniu Serbsko-Macedońskiej granicy

Skopje - Ohrid

Główny deptak w Ohridzie